ေသြးပ်က္ ေျခာက္ျခားစရာ ညဆိုး ( ျဖစ္ရပ္မွန္ – စဆုံး )
ညမဖတ္ရ ( အမွန္ တကယ္ႀကဳံခဲ့ေသာ သူမ်ား ေနရာမွ ခံစား၍ ေရးသည္။ )
“ မည္သည့္အဖြဲ႕အစည္းကို မွ မပုတ္ခတ္လိုေၾကာင္း ၊ စာတစ္ပုဒ္အျဖစ္သာ ျမင္ေပးပါရန္ ဦးစြာပထမ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္ ”
“ ဝါသနာအရ ေရးသားျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အမွားအယြင္းရွိပါက ခြင့္လႊတ္ေပးေစလိုပါသည္ ။ ေဝဖန္မႈမ်ားကို ႀကိဳဆိုပါသည္ ။ ”
ပရေလာကဆိုတာ လူေတြနဲ႔ အနီးကပ္ဆုံးမွာ တည္ရွိေနတယ္ ဆိုတာကို ကြၽန္မ အဲ့ဒီေန႔ညက ျဖစ္ရပ္ေၾကာင့္ ယုံယုံၾကည္ၾကည္ နဲ႔ လက္ခံသြားခဲ့ပါၿပီ ။
ျဖစ္ပုံက ……….
ေခတ္ပ်က္ႀကီး တစ္ခု ၊ ေသြးေသာက္ေသာ ခုႏွစ္ ၁၉၈၈ ။ ေသလိုက္တဲ့ လူေတြ ၊ ေနရာတိုင္းမွာ ဆာေလာင္ေနတဲ့ ဝိညဥ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့အခ်ိန္ အခါ ။
ကြၽန္မတို႔ေနထိုင္ရာ ေတာင္ဥကၠလာပၿမိဳ႕နယ္ ( …. ) ရပ္ကြက္ မွာ တပ္မေတာ္သားေတြနဲ႔ အရပ္သားအခ်ိဳ႕ ပရိပကၡ ျဖစ္ပြားေနခ်ိန္ ၊ ၾကားေနျပည္သူေတြ ေသာက အေရာက္ရဆုံး ကာလတစ္ခု ။
ေက်ာင္းေတြ ၊႐ုံးေတြ ၊ အလုပ္ေတြ အကုန္ပိတ္ထားၾကသည္ ။ လူတိုင္းကိုယ္စီ အိမ္ထဲမွာပဲ ၿငိမ္သက္စြာ ေနၾကရသည္ ။ ရပ္ကြက္တိုင္း ဝါးကပ္ေတြနဲ႔ ၿခံစည္း႐ိုးကာ ထားၾကသည္ ။ လူငယ္ လူ႐ြယ္မ်ား ကိုယ့္ရပ္ကြက္ကိုယ္ တုတ္ ၊ ဓား ၊ လက္နက္ကိုယ္စီ ျဖင့္ အလွည့္က် ကင္းေစာင့္ၾကရသည္ ။
ဆူပူမႈေတြက အဆက္မျပတ္ကိုျဖစ္ေပၚေနပါတယ္ ၊ ၾကားရတဲ့သတင္းေတြက ေဟာ့ ဟိုေနရာမွာ အပစ္ခံရလို႔ ဘယ္ေက်ာင္းက အသက္ဘယ္ေလာက္ ေက်ာင္းသူေလးေသသြားၿပီ ။ဘယ္ရဲစခန္းက ဘယ္သူေတြကေတာ့ ေခါင္းျဖတ္ခံရျပန္ၿပီ ၊ ဘယ္သူေတြကျဖင့္ အရွင္လက္လက္ မီးရႈိ႕ခံေနၿပီ ။စသျဖင့္ အႏၷိဌာ႐ုံ သတင္းေတြခ်ည္းသာ ဆက္တိုက္ၾကားေနရသည္ ။
ေတာမီးေလာင္ ေတာေၾကာင္ လက္ခေမာင္းခတ္ ဆိုသလို လူဆိုးလူေပေတြ ၊ အခြင့္အေရးသမား ေတြက အဖြဲ႕လိုက္ အိမ္ေပၚတက္ လူသတ္ လုယက္မႈေတြက ဆက္တိုက္ဆိုသလိုျဖစ္ေနသျဖင့္ ရပ္ကြက္ကင္းသမားေတြက သူစိမ္းဆိုပါက ရပ္ကြက္အတြင္း လုံး၀ ေပးမဝင္ ။
ေန႔စဥ္လိုလိုပင္ နံနက္ခင္း ကို ေခါင္းပ်က္ႀကီးမ်ားကို ဝါးလုံးျဖင့္ထိုးကာ ရပ္ကြက္အတြင္း လွည့္လည္ျပသျခင္းမ်ား ၊ စစ္တပ္က ပစ္သတ္လိုက္သျဖင့္ ေသသူမ်ား အေလာင္းကို ဝါးကပ္ျဖင့္တင္ကာ လွည့္လည္ျပသျခင္း ၊စေသာ ေသြးပ်က္ဖြယ္ ျမင္ကြင္းမ်ား ျဖင့္စတင္ေနခ်ိန္ ျဖစ္သည္ ။
တစ္ေန႔မွာ တပ္မေတာ္ ကတပ္စုတစ္စုက တပ္သားေတြ နယ္ေျမထိန္းသိမ္းဖို႔ခ်ီတက္လာခ်ိန္ တစ္ဖက္ကလည္း တပ္မေတာ္ႏွင့္ စိတ္သေဘာထား မတိုက္ဆိုင္ေသာ လူတစ္စု ထိပ္တိုက္ေတြ႕ေနခ်ိန္ တပ္မေတာ္က ထိုလူအုပ္ကို ေရွ႕မတိုးဖို႔ေျပာၿပီး ေသနတ္မ်ားျဖင့္ခ်ိန္႐ြယ္ထားတုန္းမွာ
ကြၽန္မတို႔ေနထိုင္ရာ ( …. )ေဈး မွ ငါး ေရာင္းသူတစ္ေယာက္က အက္ရွင္ကားေတြထဲက Rambo လိုမ်ိဳး ဓါးေျမႇာင္ကို ပါးစပ္ျဖင့္ကိုက္ သံစည္ပိုင္းျဖင့္ ကိုယ္လုံးကို ကာကြယ္ စည္ပိုင္းကို တြန္းၿပီး ေရွ႕က စစ္သားေတြကို ေခါင္းေထာင္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ စည္ပိုင္းကိုတြန္းလိုက္ ေရွ႕ဆက္သြားလိုက္ ၾကည့္လိုက္နဲ႔ လုပ္ေနတုန္း စစ္တပ္က “ သူ႔ကို မပစ္ခ်င္လို႔ ” Warning ႏွစ္ခါေပးတယ္ ဆရာသမားက မရဘူး သူ႔ကို မပစ္ရဲဘူးထင္ၿပီး ဆက္တက္တယ္ ဟိုဘက္ကလည္း ေနာက္ဆုံး Warning ေပးၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနတာေပါ့ ။
အဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာသမားက စည္ပိုင္းကိုတြန္းၿပီး ဆက္တက္တာေပါ့ ၿပီးေတာ့ စည္ပိုင္းအေပၚကေန စစ္သားေတြဘက္ကို ေခ်ာင္းၿပီးအၾကည့္ “ ဖုန္း ” ဆိုၿပီးလွမ္းပစ္လိုက္တာ ႏွဖူးတည့္တည့္ပဲ ေနာက္စိပါ ပြင့္ထြက္သြားတယ္ လမ္းေပၚမွာ ေသြးေတြ ဦးေႏွာက္ေတြဆိုတာ ျမင္မေကာင္းရႈမေကာင္းဘူး ။
ခုနက လူအုပ္ႀကီးလည္းေျပးလိုက္တာဆိုတာ တစ္ေယာက္မွကို ရွာမရေတာ့ဘူး ။ ခဏအၾကာ စစ္သားေတြျပန္သြားေတာ့ လူတစ္စု ေရာက္လာတယ္ ဘယ္သူက ေျမႇာက္ေပးလိုက္လဲမသိဘူး အဲ့ဒီအေလာင္းႀကီးကို စင္ႀကီးနဲ႔တင္ၿပီး လမ္းေတြမွာ လွည့္ပတ္ၿပီးျပေနတာ အဆိုးဝါးဆုံးျမင္ကြင္းပဲ ။
ၿပီးေတာ့ ေတာင္ဥကၠလာ ႏွင့္ ေျမာက္ဒဂုံ ၾကားက ေနရာ ( ယခု ေဘလီတံတား ) ( အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ေဘလီတံတားမရွိပါ ေခ်ာင္းစပ္ႀကီးေပါ့ )မွာ စင္ႀကီးနဲ႔ အဲ့ဒီအေလာင္းႀကီးကို ဒီတိုင္းပစ္ထားၾကတယ္ ၊ သၿဂိဳလ္မယ့္သူတစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး ၊ အေလာင္းႀကီးက ဒီအတိုင္းႀကီး ။
( ေသသူကို ေစာ္ကားလို စိတ္လုံးဝမရွိပါ စာအျဖစ္သာ ျမင္ေပးပါရန္ ။ )
ခုနက လူအုပ္ႀကီးလည္းေျပးလိုက္တာဆိုတာ တစ္ေယာက္မွကို ရွာမရေတာ့ဘူး ။ ကြၽန္မတို႔အိမ္ေရွ႕မွာျဖစ္သြားတာ ဆိုေတာ့ အဲ့ျမင္ကြင္းကို အခုထိ မေမ့ေသးဘူး ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေသခ်ာျပန္ေျပာႏိုင္တာေပါ့ ။
ဒီလိုအေၾကာင္းအရာေတြျဖစ္ၿပီး ႏွစ္ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ညဘက္ႀကီး ။ ကြၽန္မတို႔အိမ္မွာ မိုးကုတ္က လာၿပီးငွားေနၾကတဲ့ မိသားစုက အေမျဖစ္သူ အေဒၚႀကီးက ကြၽန္မတို႔လမ္းထိပ္က ဆိုင္က “ ေခါက္မုန႔္ ” ေတြဝယ္လာၿပီး ကြၽန္မကို လာေကြၽးတယ္. . အဲ့တုန္းက အိမ္မွာ အေမရယ္ ကြၽန္မရယ္ ညီမေလးရယ္ပဲရွိတာ အေဖနဲ႔ ေမာင္ေလးက လမ္းထိပ္မွာ ကင္းေစာင့္ေပးေနရတယ္ ။
အခ်ိန္က အပုပ္ခ်ိန္ ည ၁၁ နာရီေက်ာ္ေလာက္ ။
ကြၽန္မလည္း အေဒၚႀကီးလာေပးတဲ့ မုန႔္ကိုစားရင္း အိမ္ငွားမိသားစုက ကြၽန္မနဲ႔ အသက္တူတဲ့ အမနဲ႔ စကားထိုင္ေျပာေနတာေပါ့ စကားေျပာၿပီး သူလည္းျပန္သြားတယ္ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ေခြးေတြကလည္း အူလိုက္တာ ၊ ေခြးေတြက ညတိုင္းလိုလိုအူေနတက္ေတာ့ ကြၽန္မတို႔အတြက္ အထူးအဆန္းမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ ၊ ကြၽန္မလဲသိပ္အေရးမစိုက္မိဘူး ။
အခ်ိန္ကိုၾကည့္ေတာ့ ၁၂ နာရီဝန္းက်င္ျဖစ္ေနၿပီ က်န္တာကို ညီမေလးကို ေကြၽးမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ အိမ္ေပၚထပ္က သူ႔အခန္းဆီသြားေကြၽးတာေပါ့ ။ သူက “ အမ သမီးမစားေတာ့ဘူး အိပ္ေတာ့မယ္ ” လို႔ေျပာေတာ့ ကြၽန္မလည္း အဲ့ဒီမုန႔္ကို စားလိုက္တာေပါ့ ။ ၿပီးေတာ့ အိပ္မယ္ဆိုၿပီး ကုတင္ေပၚလွဲလိုက္တယ္ ။( အဲ့ဒီေန႔ညက ကြၽန္မ ဘုရားကန္ေတာ့အိပ္ဖို႔ ေမ့ခဲ့တယ္ ။ )
စၿပီးအိပ္တာနဲ႔ အခ်ိန္ကိုက္ထားသလို ပုတ္ေစာ္ႀကီးက ေထာင္းကနည္းနံလာတယ္ ။ ကြၽန္မအိပ္တာက ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ တစ္ေယာက္တည္း အိပ္တာဆိုေတာ့ တစ္ဖက္က လြတ္ေနတာေပါ့ ။ညႇီေစာ္ႀကီးကလဲနံ ၊ ပုပ္ေစာ္ကလဲေထာင္းခနဲ ေထာင္းခနဲနံတာ ဆိုတာ ေခါင္းေတြပါမူးၿပီး ေအာ့အန္ခ်င္လာတယ္ တစ္ခါမွ အဲ့ဒီလိုအပုပ္နံ႔ မရဖူးဘူး ။
တစ္ခုခုဆိုတာ သိလိုက္တယ္ လူကလည္း ေသေအာင္ေၾကာက္လာတယ္ ။အသားေတြပါ တုန္တယ္ ေခြၽးစီးေတြဆို ျမင္မေကာင္းဘူး ၊ လႈပ္လည္းမလႈပ္ရဲဘူး ၊ကြၽန္မက ေထာင့္ဘက္ကပ္ အိပ္တာဆိုေတာ့ ကုတင္တစ္ဖက္က ေက်ာေပးထားသလို ျဖစ္ေနတယ္ ။
ကြၽန္မေဘးက ကုတင္ေပၚမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္လာအိပ္ေနတယ္ဆိုတာ ကြၽန္မစိတ္က ခံစားလို႔ရတယ္ ။ ၿပီးေတာ့ ကုတင္ေပၚကေန ျပန္ဆင္းသြားတာကိုလည္း ကြၽန္မသိေနတယ္ ေၾကာက္လိုက္တာ ဆိုတာ ေျပာမေနနဲ႔ ။ကြၽန္မလည္းရသမွ်ဘုရားစာေတြကို စိတ္ထဲကေနအကုန္႐ြတ္တာ ၊ သမၺဳေဒၶ ဂါထာေတာ္ ကို ႐ြတ္ဖို႔သတိမရဘူး ။
ေတာ္ေတာ္ကို ေၾကာက္စရာေကာင္းတာ ၊ ကြၽန္မလည္း သူကုတင္ေပၚျပန္တက္လာမွာ စိုးလို႔ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ မ်က္စိမဖြင့္ပဲ ကုတင္ကို ကန႔္လန႔္ျဖတ္ အိပ္လိုက္တယ္ ။ ၿပီးေတာ့ မသိမသာ မ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္တဲ့အခါ မ်က္လုံးက လုံးဝဖြင့္မရဘူး ၊ ဖြင့္ႏိုင္သေလာက္ႀကိဳးစားၿပီးဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ကုတင္ေျခရင္းမွာ “ မဲမဲေကာင္ႀကီး ”
ကြၽန္မကို သူ႔မ်က္လုံးနီနီႀကီးေတြနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ေနတာ . . . အမေလး အခုေတာင္ မ်က္လုံးထဲျပန္ျမင္တယ္ ေျပာရင္းေျပာရင္း ၾကက္သီးထလိုက္တာ ။ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မအိပ္ေနတဲ့ကုတင္က ကြၽန္မမလႈပ္ပဲနဲ႔ လူတစ္ေယာက္လာထိုင္သလို အိက်သြားတယ္ ။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္မေက်ာ႐ိုးတစ္ေလွ်ာက္ ေအးစက္သြားၿပီး ေၾကာက္လြန္းလို႔ ေခြၽးေတြျပန္လာၿပီး ၾကက္သီေတြထလာတယ္ ။ စိတ္ထဲက ဘုရားပဲတေနမိတယ္ အနံႀကီးကလည္း ဆိုးဝါးလိုက္တာ လူေသေကာင္ေတြၾကားထဲ ေရာက္ေနသလိုခံစားရတယ္ ။အဲ့ဒီအနံႀကီးက ဘယ္အခ်ိန္မွေပ်ာက္သြားလည္းဆိုေတာ့ မနက္ ( ၄ နာရီ ) ထိုး လမ္းထိပ္ကင္းတဲက သံေခ်ာင္းေခါက္သံၾကားမွ လုံး၀ ေပ်ာက္သြားတာ ။
ေနာက္ညေတြကြၽန္မ တစ္ေယာက္တည္း မအိပ္ရဲေတာ့ဘူး ။ ညဆို ပရိတ္ပ႒ာန္းေတြ႐ြတ္ အမွ်အတန္းေတြေဝၿပီးမွ အိပ္ရဲတဲ့အက်င့္ ျဖစ္သြားတယ္ ။ညီမေလးကို အခန္းထဲေခၚသိပ္ရတယ္ ။ ကြၽန္မထင္တာ ညက ကြၽန္မ အစားအေသာက္ကို ညဘက္စားၿပီးေတာ့ အခန္းထဲယူလာမိတာ စားခ်င္လို႔ အျပင္ကလိုက္လာတာ ထင္တယ္ ။
ဒါေတာင္ အသားမဟုတ္ဘူးေနာ္ “ ႐ိုး႐ိုး ေခါက္မုန႔္ေလး ” ။အဲ့ဒီေန႔ညမွာပဲ ကြၽန္မကို မုန႔္ဝယ္ေကြၽးတဲ့ အန္တီႀကီးက မနက္ၾကေတာ့ ေျပာျပတယ္ ။သူလည္း သရဲေျခာက္ခံရတယ္တဲ့ ။
သူက ကြၽန္မထက္ဆိုးတယ္ သူက ၾကမ္းခင္းမွာ အိပ္တာေလ သူအိပ္တဲ့ေျခရင္းမွာ ေျပာ၇ရင္ သူ႔ေျခေထာက္နားမွာေပါ့ “ ေဒါက္ …. ေဒါက္ …. ေဒါက္ ” နဲ႔ အသံေတြၾကားလို႔
မ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္လိုက္တာ ……….
“ သူ႔ေျခေထာက္နားမွာ ေဘာလုံးလို အလုံးေလး ေသးေသးေလးတဲ့ ေသခ်ာမ်က္လုံး ပြတ္ၿပီးၾကည့္ေတာ့ လူေခါင္းႀကီးတဲ့ ဆံပင္ေကာ မ်က္ႏွာေကာပါတဲ့ ေခါင္းေသးေသးေလး လွိမ့္ေနတာ တဲ့ ”
သူ႔မွာ တစ္ညလုံး မအိပ္ရဲဘူးတဲ့ မ်က္လုံးႀကီးမွိတ္ၿပီး ဘုရားစာေတြ႐ြတ္ ၊ ေအာ္လည္းမေအာ္ရဲ ၊ အိပ္ယာထဲ (ကန္ေတာ့ပါ) ရွဴ ရွဴးပါ ထြက္က်ကုန္တယ္တဲ့ ၊ ကြၽန္မလိုပဲ နံနက္ ( ၄ နာရီ ) ေလာက္မွာ အသံတိတ္သြားလို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့ ။
လူကို ဘာမွ် အႏၲာရယ္ မျပဳသြားတာ ဘုရားစာရဲ႕ တန္ခိုးေတာ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ၊ ဒါကကြၽန္မ ယုံၾကည္ခ်က္ပါ ။ အဲ့ေန႔ကစၿပီး ညဆို ဘယ္သူေကြၽးေကြၽး ဘာအစားအေသာက္မွ မစားေတာ့ဘူး ၊ အိမ္လည္း မသယ္လာရဲေတာ့ဘူး ။
ဒီစာကိုဖတ္ေနတဲ့သူ အခုအိပ္ၿပီး ဖတ္ေနတာဆိုရင္ ေျခရင္းကို မၾကည့္ပါနဲ႔ ။ ေဘးကိုမၾကည့္ပါနဲ႔ ေစာင္ကို ေသခ်ာၿခဳံအိပ္ (အေအးမိမွာစိုးလို႔ပါ 😛 )
ေၾကာက္တက္တယ္ဆို ညစဥ္ ေမတၱာပို႔ ၊ ဘုရားဝတ္ျပဳ ၊ အမွ်အတန္းေပးေဝၿပီးမွအိပ္ၾကပါ ။ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္မွမေပးရပါဘူး ကုသိုလ္လည္းရ အႏၲာရယ္လည္းကင္းပါတယ္ ။ အားလုံး က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ ခင္ဗ်ာ
