ေဆးလိပ္ ေတာင္းေသာက္တဲ့ သရဲ
ေရးသားသူ - မိုးစက္
အခ်ိန္ကား ည (၂) နာရီခန႔္…
“ ကလင္…ကလင္…ကလင္” ဖုန္းျမည္သံ….
“ ဟုတ္ကဲ့ အမိန႔္ရွိပါခင္ဗ်ာ (…………) ၿမိဳ႕နယ္ရဲစခန္းက တာဝန္မႉးပါခင္ဗ်ာ ”
တစ္ဖက္ဖုန္းမွ ေျပာေသာစကားေၾကာင့္ က်ေနာ္
“ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ် ေနရာအတိအက်ေလးေျပာေပးပါခင္ဗ်…………..ေကာင္းပါၿပီခင္ဗ်ာ က်ေနာ္တို႔အခုပဲလာခဲ့ပါမယ္ခင္ဗ်”
ေဆာင္းတြင္း ဒီဇင္ဘာလရဲ႕ ေအးစက္မႈတို႔က ရင္ထဲမွာ ခိုက္ခိုက္တုန္ေစသည္။ ညလုံးေပါက္ တာဝန္မႉးဝင္ရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အၾကမ္းေရကို ဓါတ္ဘူးထဲအျပည့္ထည့္ထားၿပီး ေအးစက္မႈကို အံတုေစတယ္။ ဒီလိုညေတြဟာ မိသားစုနဲ႔ ေႏြးေထြးစြာ ေမွးစက္ရမည္ဆိုပါက တန္ဖိုးျဖတ္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။ သို႔ေသာ္….. တာဝန္ဆိုတာ လြန္ဆန္လို႔မရႏိုင္ဘူးေလ…။ ယူနီေဖာင္းဝတ္လိုက္ၿပီး… နေဘးတြင္ စာထိုင္ဖတ္ေနေသာ တပ္ၾကပ္ႀကီးအား
“ ကဲ….ဆရာႀကီးေရ ကိစၥေတာ့ရွိလာၿပီဗ် ယူနီေဖာင္းဝတ္ၿပီး လိုက္ခဲ့ပါအုံး”
“ဟုတ္ကဲ့ဗိုလ္ေလး… ” တပ္ၾကပ္ႀကီးလည္း ယူနီေဖာင္းဝတ္ေတာ့သည္။
“ ဆရာႀကီးေရ… ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ပါ ေခၚခဲ့လိုက္ဗ်ာ”
“ ဟုတ္ကဲ့…ဗိုလ္ေလး”
ဟုတ္ကဲ့….ဆိုေသာ စကားျဖင့္ ရဲတပ္သား တစ္ေယာက္အား တပ္ၾကပ္ႀကီးမွ လိုက္ခဲ့ေစသည္။ ေအးလိုက္တာဗ်ာ…. ယူနီေဖာင္းအေပၚကေန ကုတ္တစ္ခုထပ္ဝတ္ထားေသာ္လည္း ေအးစိမ့္မႈကို အံမတုႏိုင္ေသးေပ။ (ဗိုလ္ေလး= ရဲတပ္ဖြဲ႕ဝင္အခ်င္းခ်င္း ဒုရဲအုပ္အား ေလးစားသမႈျဖင့္ ေခၚေသာစကား)
စခန္းမွ က်ေနာ္တို႔ သုံးေယာက္ဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီျဖင့္ ထြက္ခြါလာခဲ့သည္။ ျမဴခိုးေတြေ၀ … ေမွာင္မဲေနေသာ…. ေအးစက္စြာနဲ႔ … အုံ႔ဆိုင္းဆိုင္း သစ္ပင္တို႔… ေျခာက္ျခားဖြယ္ ေခြးအူသံေတြ… ေျမနီလမ္းေလးအတိုင္း….. ခရီးဆက္လာခဲ့ရာ…..
“ဗိုလ္ေလး…ခဏေလးဗ်ာ က်ေနာ္အေပါ့သြားလိုက္အုံးမယ္”
ရဲတပ္သားေလးမွ မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့လို႔ထင္ပါရဲ႕ ။
“ ဟာ… မင္းကလည္းကြာ လုပ္လုပ္… ျမန္ျမန္လုပ္”
သုံးေယာက္သားဆိုင္ကယ္ရပ္လိုက္တယ္။ လမ္းေဘးဝဲယာမွာေတာ့ က်ဴပင္ေတြက က်ေနာ္တို႔အရပ္ထက္ေက်ာ္လြန္ၿပီးေပါက္ေရာက္ေနတယ္။ က်ဴပင္ေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာေတာ့ အုံးဆိုင္းဆိုင္း ကုကၠိဳလ္ပင္ေတြနဲ႔ အျခားအပင္ေတြ အစီအရီေပါက္ေရာက္ေနတယ္။
“ သြား… ျမန္ျမန္လုပ္ ငါတို႔ဒီကေစာင့္ေနမယ္ ”
“ ဟုတ္ … ဗိုလ္ေလး”…။
အိတ္ကပ္ထဲမွ စီးကရက္ဗူးကိုထုတ္လိုက္ၿပီး
“ ေရာ့…ဆရာႀကီး ေသာက္အုံး”
“ ဟုတ္…ဗိုလ္ေလး”
စီးကရက္တစ္လိပ္ကို တပ္ၾကပ္ႀကီးအား ေသာက္ေစသည္။ က်ေနာ္လည္း စီးကရက္တစ္လိပ္မီးညႇိလိုက္ၿပီး ခပ္ျပင္းျပင္းတစ္ရႈိက္ရႈိုက္လိုက္သည္။ ရႈိက္သြင္းလိုက္ေသာ စီးကရက္ေငြ႕ ေႏြးေႏြးတို႔ေၾကာင့္ ေနသာထိုင္သာရွိသြားတယ္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္တယ္ ၂ နာရီ ၁၀မိနစ္။
“ ဗိုလ္ေလးၿပီးၿပီဗ်…သြားၾကမယ္”
“ ေနဦးကြာ … တစ္လိပ္ေလာက္ေသာက္လိုက္အုံးမယ္… ေရာ့ မင္းလည္းေသာက္” ။
အသံတစ္ခုၾကားလိုက္တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ လမ္းေဘးၿခဳံထဲ အေကာင္တစ္ေကာင္ေကာင္ ဝင္သြားတယ္ပဲ မွတ္ယူလိုက္တယ္။
“ ေဆာင္းေလကလည္းဗ်ာ… တိုက္တာ ေအးလိုက္တာ” တပ္ၾကပ္ႀကီးနဲ႔ ရဲတပ္သားေလး မ်က္လုံးျပဴးသြားတယ္
“ ဟင္… ဗိုလ္ေလး ေလမတိုက္ပါဘူးဗ်ာ”
“ အခုေလးတင္တိုက္တာကြ ငါ့ႏွယ္ စိမ့္သြားတာပဲ”
ေျပာေနစဥ္မွာပင္ က်ေနာ္တို႔မ်က္စိတစ္ဆုံးမွ အေမွာင္ထဲတြင္ ေခြးတစ္ေကာင္ လွမ္းၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ေခြးသည္ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ က်ေနာ္တို႔ဘက္ၾကည့္ၿပီး အူပါေတာ့တယ္။ ေျခာက္ျခားစရာအသံျဖင့္ အူေနေသာ ေခြးကို ေလးခြနဲ႔မထိေအာင္လွမ္းပစ္လိုက္တယ္…။ေခြးကမေၾကာက္ဘဲ ထပ္ၿပီးအူျပန္တယ္…။ က်ေနာ္ ၾကက္သီးေမြးညင္းထသြားတယ္။ ဆရာေတာ္တစ္ပါးမိန႔္ဖူးေသာ စကားကို သတိရမိသည္။ မိမိအတြက္ဘာမွေျခာက္ျခားစရာမရွိပါဘဲ ၾကက္သီးထရင္ မိမိအနားမွာ နာနာဘာဝပုဂၢိဳလ္ ေရာက္ေနတတ္တယ္တဲ့ ။
က်ေနာ္တို႔အနားက တစ္ေယာက္ေယာက္ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ တပ္ၾကပ္ႀကီးနဲ႔ ရဲတပ္သားလည္း က်ေနာ့္ကို ေၾကာင္အမ္းအမ္း လွမ္းၾကည့္ၾကတယ္။ ေခြးကဆက္တိုက္ အူေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔သုံးေယာက္ အေနာက္ဘက္က်ဴပင္ၿခဳံေတာထဲမွ အသံေတြထပ္ၾကားရျပန္တယ္။ သုံးေယာက္သား ေခါင္းညိတ္အခ်က္ျပၿပီး ဓါတ္မီးကိုယ္စီကိုင္ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက္ၾကည့္သည္။ ဘာမွမေတြ႕ရေပ။ သို႔ႏွင့္
“ လာဗ်ာ သြားၾကမယ္… ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး” ဆိုၿပီး ဆိုင္ကယ္ေပၚခြမည္အျပဳ…. အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ခုနက ေခြးကထြက္ေျပးသြားသည္။ ေခြးေလးအထိနာသြားတယ္ထင္သည္။
“ ကိန္…ကိန္…ကိန္”
ေအာ္သံႏွင့္အတူထြက္ေျပးသြားေသာ ေခြးကို ၾကည့္ၿပီး အံၾသမိသည္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ထိုေခြးကို ဘာမွမလုပ္လိုက္ပါ။ သို႔ႏွင့္ … ဆိုင္ကယ္စက္ႏႈိးပါေတာ့တယ္….ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္းဟ… စက္ကမႏိုးဘူးျဖစ္ေနတယ္…ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ သုံးေယာက္လုံးဆိုင္ကယ္က မႏိုးဘူး…။ စတက္နဲ႔ ႏႈိးမရေတာ့ ကစ္နဲ႔ ႏႈိးတယ္ … ။ မရျပန္ဘူး ဘယ္လိုႏႈိးႏႈိး သုံးေယာက္လုံးဆိုင္ကယ္က မႏိုးဘူးျဖစ္ေနတယ္။
“ ကဲ…. တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ ေႏွာက္ယွက္ေနၿပီ”
“ ဟုတ္တယ္ ဗိုလ္ေလးေရ” ဆိုၿပီး ရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ တပ္ၾကပ္ႀကီးက ျပန္ေျပာသည္။
ရဲတပ္သားေလးကေတာ့ ေျပာင္ေျပာင္ေနာက္ေနာက္ပဲ “ အဲဒါဆိုလည္း… ဖမ္းသြားၾကတာေပါ့ ဗိုလ္ေလးေရ” ဆိုၿပီး လွမ္းေနာက္တယ္။
စီးကရက္တစ္လိပ္ထပ္ၿပီး မီးညႇိလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆိုင္ကယ္ျခင္းထဲကို စီးကရက္ဘူး ပစ္ထည့္လိုက္တယ္။ ထို႔ေနာက္…. က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္
“ အခု ေႏွာက္ယွက္ေနေသာ ပုဂၢိဳလ္ေရ… က်ေနာ္တို႔က ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာပိုင္အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္တဲ့ ရဲတပ္ဖြဲ႕ဝင္ေတြျဖစ္တယ္… က်ေနာ္တို႔အခု ျပည္သူေတြကို ကူညီဖို႔ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ ခရီးဆက္လာတာျဖစ္တယ္… ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ကို မေႏွာက္ယွက္ပါနဲ႔ … လိုအပ္ေသာ အကူအညီရွိရင္ အရိပ္အမႊတ္ျပၿပီးေျပာပါ… ကူညီပါမယ္.. အခုလုပ္ရပ္ကို ရပ္တမ္းက ရပ္လိုက္ပါ”
လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့…က်ေနာ့္ဆိုက္ကယ္ျခင္းထဲက စီးကရက္ဗူးေလးဟာ ဆိုင္ကယ္လည္း မလႈပ္မရမ္းပါဘဲနဲ႔ လႈပ္ခါသြားတယ္…။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သေဘာေပါက္လိုက္တယ္။ စီးကရက္ဗူးထဲက စီးကရက္တစ္လိပ္ထုတ္လိုက္ၿပီး မီးညႇိကာ လမ္းေဘးတြင္ခ်လိုက္ၿပီး ….
“ ကဲ… ခင္ဗ်ားကို ကူညီေပးၿပီးၿပီ … က်ေနာ္တို႔ကို မေႏွာက္ယွက္နဲ႔ေတာ့လို႔ ေျပာလိုက္တယ္”
ၿပီးေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကို စက္ႏႈိးလိုက္တယ္။ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ပင္ စက္ႏိုးေလသည္။ တပ္ၾကပ္ႀကီးနဲ႔ ရဲတပ္သားတို႔ကေတာ့ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ၿပီး ရီေနၾကတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ စခန္းမွာ ထိုျဖစ္စဥ္ကို တပ္ၾကပ္ႀကီးနဲ႔ရဲတပ္သားမွ
“ ဗိုလ္ေလး… အဲဒီလိုလုပ္ရမယ္လို႔ ဗိုလ္ေလးဘယ္လိုသိတာလဲ”
“ ဒီလိုဗ်… က်ေနာ္ သတိရမိတာဗ် လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ လေလာက္က အဲဒီေနရာမွာ ဆိုက္ကယ္ေမွာက္ေသဆုံးခဲ့တဲ့ လူတစ္ဦးရွိတယ္ေလ… အဲဒီျဖစ္စဥ္တုန္းက က်ေနာ္လိုက္ၿပီး ေဆာင္႐ြက္ခဲ့တာ … ေသဆုံးသူရဲ႕ ဆိုင္ကယ္ျခင္းထဲမွာ စီးကရက္တစ္ဗူးေတြ႕တယ္… အဲဒီျဖစ္စဥ္ကို သတိရလိုက္တာ…ကဲ…သိၾကၿပီလား”
ထိုေတာ့မွ… “ ေၾသာ္ … သိပါၿပီ..သိပါၿပီ….ေလးစားပါတယ္ဗ်ာ” ……..
