အခန္းထဲမွာ ငါ႐ွိတယ္
မိုးတို႔ အိမ္ေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ တစ္ရပ္ကြက္လံုးပင္ ေမွာင္မဲတိတ္ဆိတ္ေနၿပီ။ လကြယ္ညျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘာကိုမွပင္ မျမင္ရေတာ့။ အိမ္ကလည္း အိမ္သစ္မုိ႔ မိုးတို႔နဲ႔ အကၽြမ္းတဝင္မ႐ွိေသးတာမို႔ အေမွာင္ထဲမွာ စမ္းတဝါးဝါးျဖင့္ အထဲဝင္ရသည္။
အိမ္တံခါးဖြင့္ၿပီး မီးဖြင့္လုိက္ေတာ့မွ အလင္းေရာင္ ရလာသည္။ အခန္းထဲမွာလည္း ပစၥည္းေတြအားလံုးကဖ႐ိုဖရဲ။ အိမ္အသစ္ကိုေရႊ႕ရမယ့္ေန႔မွာ ပစၥည္းေတြပဲလာထားၿပီး မိုးတုိ႔လင္မယားအလုပ္ကိစၥနဲ႔ ခရီးထြက္ခဲ့တာေၾကာင့္ အခုလို ဘာမွ အစီအစဥ္မက်ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
“ ဗိုက္ဆာလုိက္တာကြာ” ေမာင့္ဆီကအသံထြက္လာသည္။
“အခုမွ ဗိုက္ဆာမေနနဲ႔ လမ္းမွာတုန္းက တစ္ခုခုဝယ္လာခဲ့ပါဆို မဝယ္ဘဲနဲ႔”
ေမာင္က ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ဘဲ အထုတ္အပိုးေတြကိုေနရာခ်ေနသည္။ တကယ္က ေမာင္သာမဟုတ္ မိုးလည္း ဗိုက္ဆာေနၿပီ။
” ေမာင္ လမ္းထိပ္မွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ဖြင့္ထားတာေတြ႔ခဲ့တယ္။ ေမာင္တစ္ခုခုသြားဝယ္ပါလားဟင္”
“အင္း ေကာင္းသားပဲ အဲဒီမွာပဲစားမယ္ေလ ခ်စ္လည္းလိုက္ခဲ့ေပါ့”
“ေမာင္ပဲ သြားဝယ္လုိက္ပါ ေမာင္ရယ္.. ခ်စ္ဒီမွာ သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ၿပီး အိပ္ရာျပင္ထားႏွင့္လိုက္မယ္။ အျပင္ထြက္စားေနရင္ ၿပီးမွာမဟုတ္ဘူး”
“အိုေခေလ”
ေမာင္ ပိုက္ဆံယူၿပီးအျပင္ထြက္သြားေတာ့ အိပ္ခန္းထဲဝင္ၿပီး သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ေနလိုက္သည္။
“ခစ္ ခစ္ ခစ္ အဟင္းဟင္း”
တစ္ေယာက္တည္း ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရယ္သံၾကားလုိက္ရ၍ ဆတ္ခနဲလန္႔သြားသည္။ ဘာသံပါလိမ့္? အိမ္ေရွ႕ခန္းကိုထြက္လာၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူမွမ႐ွိဖ႐ိုဖရဲျဖစ္ေနေသာ ပစၥည္းမ်ားသာ႐ွိသည္။
“ေမာင္ေရ ေမာင္ေရာက္ေနၿပီလား”
မိုးေအာ္ေခၚၾကည့္ေတာ့ ဘာသံမွ မၾကားရ ….
အိမ္ေရွ႕အိမ္ေနာက္ ဝင္ၾကည့္ေတာ့လည္း ဘယ္သူကိုမွမေတြ႔ရ… သူနားၾကားမွားသလား။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆက္မေတြးေတာ့ဘဲ အလုပ္ဆက္လုပ္လုိက္သည္။ အိပ္ယာျပင္ၿပီးေတာ့ မီးဖိုထဲဝင္ၿပီး စားဖုိ႔ပန္းကန္ေတြ ေဆးေၾကာေနလိုက္သည္။ ပန္းကန္ေဆးေနရင္း တစ္ေယာက္ေယာက္က ေနာက္ကေန ၾကည့္ေနသလိုလို ကိုယ့္ေနာက္ကေန တစ္ေယာက္ေယာက္လႈပ္႐ွားေနသလိုလို ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြတ္ခၽြတ္အသံတို႔ ၾကားေနရသည္။ စိတ္ထင္တာပဲျဖစ္မွာပါေလ….
“ဟားဟားဟား” …
“ဒုန္းဒုန္းဒုန္း”
ေနာက္မွ တဟားဟားေအာ္ရယ္သံနဲ႔အတူ ျဖတ္ေျပးသြားသံကို ၾကားလုိက္ရေတာ့ လန္႔ဖ်တ္သြား႐ံုမက တုန္ပင္သြားသည္။ ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဘာကိုမွ မေတြ႔။ လုပ္လက္စအလုပ္မ်ားကိုခ်ကာ အခန္းအျပင္ထြက္လာလုိက္သည္။
“ေမာင္ေရ .. ေမာင္ ျပန္ေရာက္ၿပီလား”
ေမာင္မ်ားလားဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ေအာ္ေခၚၾကည့္ေတာ့ ျပန္ထူးသံမၾကားရ။ တစ္ကိုယ္လံုးေၾကာက္စိတ္နဲ႔ တုန္ယင္ေနသည္။
ထိုစဥ္မွာပင္ ….
ျဖတ္ခနဲ အသံနဲ႔ပင္ တစ္အိမ္လံုးအေမွာင္က်သြားသည္။
အေမွာင္ထဲမွာ မိုး တစ္ေယာက္တည္း …….
ထိုစဥ္ အခန္းေထာင့္မွာ အရိပ္တစ္ခု ……
အရိပ္က အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ပံုစံမ်ိဳး ….
လူသားမဟုတ္သလုိ အရိပ္သက္သက္ပံုစံမ်ိဳး …
ဒါေပမဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာျမင္ေနရသည္။
မ်က္လံုးေတြက ျပဴးက်ယ္ေနသည္ ….
ပါးစပ္ထဲမွာ လွ်ာကတြဲေလာင္းက်ေနၿပီး ေသြးလိုလိုအရည္ေတြစီးေနသည္…
မိုး ၾကည့္ေနသည္ကို ထိုအရာကလည္း သတိထားမိသည္ ….
သူကလည္း မိုးကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္ ….
ထုိ႔ေနာက္ သူ႔လက္ႏွစ္ဘက္ကို ေရွ႕သို႔ ဆန္႔တန္းလုိက္သည္ …
အဓိပၸာယ္မသည္းကြဲေသာ အသံတစ္မ်ိဳးကို ေအာ္ဟစ္ရင္း မိုးဆီတစ္ဟုန္ထိုးေျပးလာေလသည္ …
ဝုန္းခနဲအသံႏွင့္ ႐ွိသမွ်တံခါးမ်ားအကုန္ပိတ္သြားသည္ …
မိုး အသံကုန္ျခစ္ၿပီး ေအာ္လုိက္သည္
“ေမာင္ေရ ကယ္ပါဦး” ………
ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ အရာရာသည္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လ်က္….
Credit : Sugar Cane
